خبرگزاري ميراث فرهنگي _ گروه ميراث فرهنگي_ حسن ظهوري _ شواهد باستان شناسي بدست آمده از مقبره دو شاهزاده ايلامي در رامهرمز خوزستان نشان مي‌دهد "شترونهونته" پسر "ايندده" هيچ ارتباطي به "شتروک نهونته" ندارد و پيش از اين همواره اين دو نام به يک شاه اطلاق مي شده است. احتمالا "شترونهونته" جزء آخرين شاهک هاي ايلامي است. 
"آرمان شيشه گر"، سرپرست هيات باستان شناسي در رامهرمز خوزستان، در اين باره گفت: «آرامگاه رامهرمز يک سازه سنگي مدفون در زير زمين بوده که دو تابوت مفرغي در آن قرار گرفته است. در اين دو تابوت دو زن 17 ساله و 30 تا 35 ساله مدفون بوده است. خط نوشته هاي کشف شده در اين آرامگاه آن ها را به يکي از شاه هاي ايلامي به نام شتورنهونته پسر ايندده مربوط مي‌کند.» 
وي افزود: «يک بار ديگر نيز ما با اين نام آشنا شده ايم و آن را در کتيبه حني در ايذه ديده‌ايم. تا سال هاي اخير تصور مي‌شد که شتورنهونته پسر ايندده همان شتروک نهونته معروف ايلامي است، اما يافته هاي باستان شناسي نشان مي دهد اين طور نيست.» 
شواهد باستان شناسي و زبان شناسي انجام گرفته نشان مي‌دهد، اين شتورنهونته با آن شتروک نهونته اشتباه گرفته شده است. 
اين شواهد حاکي از آن است که شتورنهونته يک فرد ديگري بوده و تاريخ گذاري کتيبه حني نيز به شتروک نهونته ربطي ندارد و به شتورنهونته مربوط مي‌شود. 
شتروک نهونته يکي از شاه‌هاي ايلامي است و همواره نام شتور نهونته و شتروک نهونته به يک فرد اطلاق مي‌شده که شواهد بدست آمده از آرامگاه رامهرمز نشان گر اين اشتباه است. 
شترو نهونته بلافاصله پيش از هخامنشيان به قدرت رسيده است و حتي تشابه زيادي ميان آثار گورهاي رامهرمز و آثار دوره هخامنشي وجود دارد. 
اين آثار نشان مي‌دهد در عين حالي که هخامنشيان به قدرت رسيده‌اند هنوز شاهان ايلامي در مناطق کوچکي قدرت داشته اند و اينطور نبوده که آشوربانيپال همه ايلاميان را نابود کرده باشد. 
تاريخ گذاري انجام گرفته دوره حکومت شتورنهونته را ميان سالها 585 تا 539 پيش از ميلاد نشان مي‌دهد. اين در حالي است که دوره حکومت شتروک نهونته در سال 699 به پايان مي رسد و ما در اينجا با بيش از 100 سال اختلاف روبرو هستيم. 
آرامگاه‌هاي يافت شده به دوره ايلام نو، مرحله 3 B محل روستاي جوبجي، رامهرمز استان خوزستان مربوط مي‌شود و کشف آن نيز به صورت اتفاقي بر اثر عمليات عمراني اتفاق افتاده است. اما پس از آن کاوش هاي علمي انجام گرفت.  
بر اساس مطالعات خط نوشته ها اسم هاي زنانه نيز شناسايي شده است که يکي از آن ها "لعرنه" و ديگر اني نومه نام دارد. 
شيشه گر در مورد اهميت دوران زندگي شتورنهونته گفت: «کسي که در آرمگاه همسر يا دختراش اين مقدار شي باارزش ديده مي شود، نشان مي دهد که هنوز در مقام هاي اجتماعي بالايي بوده و احتمالا بخش کوچکي از سرزمين ايران را اداره مي کرده است.» 
اين شاهک هاي پاياني ايلامي از شوش به سمت هاي شرقي رفتند و در آنجا حکومت هاي محلي ايجاد کردند. به نظر مي رسد که در کنار هخامنشي ها در صلح زندگي کرده اند و به مرور محو شده اند. از آنجايي که هخامنشيان به شدت از ايلامي ها تاثير گرفته اند نشان دهنده زندگي توام با صلح بوده است.         

سرپرست هيأت کاوش محوطه جوبجي از کشف تابوت‌ها، چند ظرف مفرغي، آتشدان‌ها و يک نمونه دگمه‌هاي زرين در اين منطقه خبر داد که کمتر اثر مشابهي در ميان مجموعه‌هاي هنري جهان دارد.
به گزارش ميراث آريا (chtn)، سرپرست هيأت کاوش محوطه جوبجي در دهمين گردهمايي بين المللي باستان‌شناسي ايران در خصوص آرامگاه خاندان شاه شوشتر نهونته منطقه جوبجي گفت: محوطه‌اي که آرامگاه عيلام نو در آن کشف شد ميان دو روستاي جوبجي و ده يور در جنوب شرقي رامهرمز است و از آنجا که آرامگاه مکشوفه به روستاي جوبجي نزديکتر است اين محوطه به اين نام خوانده شده است.
آرمان شيشه گر در ادامه افزود: اين آرامگاه که به طور اتفاقي در ضمن فعاليت‌هاي عمراني در ارديبهشت ماه سال 1386 کشف و عمده آن تخريب شده است، در دل تپه‌اي نهان بود که بلندترين نقطه باقيمانده آن از سطح آب‌هاي آزاد 230 متر است.
وي با بيان اينکه آرامگاه در اثر طغيان و سيلاب در خاک مدفون بود گفت: آرامگاه سازه‌اي سنگي و مستطيل شکل است که با لاشه سنگ‌هاي لوحي به اندازه‌هاي گوناگون با ملات گل و گچ و شن ريز و درشت درون ساختار طبيعي محل که سنگ‌هاي ريز و درشت رودخانه‌اي است حفر شده است.
از وجود دو تابوت مفرغي با رآس هلالي در اين آرمگاه خبر داد و تصريح کرد: بقاياي اندک استخوان‌هاي انساني درون تابوت‌ها بر پايه مطالعات انسان‌شناسي به دو فرد مؤنث تعلق داشته که احتمالاً هر دو رو به شمال دفن بوده‌اند.
شيشه‌گر با اشاره به وجود زيورآلات در اين گورها گفت: گور نهادهاي هنري و ارزشمندي که در اين آرامگاه قرار داشته به طور کلي شامل زيورهاي زرين به شکل دسته خنجر، حلقه و بازو بند، دستبند، النگو و گل سينه است.
وي افزود: در کنار ديوار غربي آرامگاه محلي براي تشکيل آذوقه و قرباني به شکل سکويي از بستر شني طبيعي باقي بود که روي آن استخوان‌هاي جانوران قرباني شده به همراه تعداد زيادي حمزه بزرگ روي يکديگر توده شده بود.
شيشه‌گر خاطرنشان کرد: گذشته از چند اثر، در اين مجموعه تابوت‌ها، چند ظرف مفرغي، آتشدان‌ها و يک نمونه دگمه‌هاي زرين کشف شده که کمتر اثر مشابهي با اين آثار مي‌توان در ميان مجموعه‌هاي هنري جهان يافت.
وي با بيان اينکه آثار زرين ارزشمند هنري موجود در اين آرامگاه مي‌توانسته در دوره‌ هخامنشي الهام‌بخش هنرمندان صنعتگر باشد تصريح کرد: همچنين ظروف سنگي اين مجموعه نيز يادآور هنر سنگتراشي دوره هخامنشي است.
شيشه‌گر در پايان خاطرنشان کرد: تنها مهر به دست آمده در اين آرامگاه يک مهر سوسکي شکل از جنس بدل چيني سفيد با نقش کنده انساني کاملاً انتزاعي است که نظاير آن در محوطه‌هاي باستاني ديگر به ويژه غرب ايران از جمله شوش به دست آمده است.

خبرگزاري ميراث فرهنگي_ گروه ميراث فرهنگي_ با پايان يافتن عمليات نجات‌بخشي و مرمت بخشي اشياء گنجينه جوبجي94 شيء يافت شده از تپه تاريخي جوبجي در دهمين گردهمايي باستان شناسي کشور به نمايش درمي‌آيد. 
به گزارش روابط عمومي پژوهشگاه سازمان ميراث فرهنگي با پايان يافتن عمليات نجات بخشي و مرمت بخشي از مجموعه اشياء يافت شده از محوطه تاريخي جوبجي در رامهرمز از سوي بخش مرمت موزه ملي ايران 94 قطعه از اين مجموعه همزمان با برپايي دهمين گردهمايي باستان‌شناسي در موزه مردم شناسي خليج فارس به نمايش در مي‌آيد.
"آرمان شيشه‌گر" سرپرست هيأت باستان‌شناسي تپه تاريخي جوبجي با اعلام اين خبر گفت: « بيش از نيمي از 600 قلم شيء انتقالي به موزه ملي شامل حلقه‌هاي طلايي منسوب به حلقه‌هاي قدرت، انواع پولک، دگمه، مهره و آويز، پيکرک‌هاي انساني، دستبند، مهرهايي از جنس عقيق، کاسه و ظروفي از جنس مفرغ، نفره و سفال که از سوي کارشناسان پرتلاش بخش مرمت موزه ملي مورد نجات بخشي و مرمت قرار گرفته است. به گفته وي 60 قلم شيء طلايي و 34 شيء مفرغي، نقره اي، سفالي و سنگي براي نمايش در بندرعباس انتخاب شده است.» 
مهناز گرجي مسئول بخش مرمت موزه ملي در خصوص مرمت اين اشياء گفت: « عمليات نجات بخشي و مرمت اين اشياء از بهمن ماه سال گذشته آغاز شده و هنوز ادامه دارد. » 
به گفته وي از مجموعه ياد شده آثار زرين به طور کامل مورد رسيدگي حفاظتي قرار گرفته و اشياء فلزي نقره اي و مفرغي نيز که به دليل شرايط نامساعد خاک دچار خوردگي و به واسطه رسوبات موجود کاملاً بهم چسبيده شده بودند نجات بخشي و مرمت شده‌اند.
 
در بهار سال 1386 به طور اتفاقي، آرامگاهي مربوط به دوره ايلام نو مرحله 3 585 تا 539 قبل از ميلاد در روستاي جوبجي رامهرمز کشف شد.  
آرمان شيشه گر سرپرست هيأت باستان‌شناسي تپه اين کشف را يکي از بزرگترين دستاوردهاي باستان‌شناسي تمدن عيلام و ايران اعلام کرد.

وي با تأکيد بر اينکه يافتن هر نشانه‌اي از تمدن عيلام، حلقه‌هاي ناشناخته اين حوزه عظيم تمدني را کاملتر مي‌کند و اين آرامگاه از اين نظر حائز اهميت است گفت: « گور نهاده‌ها معرف مسائل مالي، سياسي و اجتماعي آن دوران و حکومت عيلام در سال‌هاي پاياني اقتدار عيلامي‌ها در دشت خوزستان به شمار مي‌رود. » 
به گفته شيشه‌گر با تداوم اجراي امور حفاظتي و مرمتي مجموعه آثار فلزي نکات بارزي از فناوري فلزکاري دوره ياد شده مشخص شده و از سوي ديگر بواسطه آشکار شدن جزيياتي ويژه از برخي از اين اشياء، زمينه مطالعات اعتقادي و آييني مردم آن دوره نيز فراهم شده است.